Vraag van de week (41)

Welke vraag heeft eens ‘je leven gered’? Wat was er zo bijzonder aan die vraag?

Heb je het ooit beleefd? Op een bepaald moment lijkt het allemaal volledig fout gaan, je ziet het niet meer zitten, net dan stelt iemand een vraag die een venster lijkt openen waardoor je een totaal ander perspectief krijgt op de situatie.
Wat was er zo bijzonder aan die vraag? Waren het de ‘juiste’ woorden op het ‘juiste’ moment? Was het een verbinding die daardoor tot stand kwam? Deed ze jou een kant uitkijken naar waar je nooit je blik zou hebben gericht? Was het de wijze waarop de persoon die de vraag stelde ‘aanwezig’ was? Was het de toon of het trage tempo waarop de vraag werd gesteld?

Iedere dag ontmoet je mensen. Je kunt niet in hun hoofd of hun hart kijken (gelukkig maar). Sommigen beleven een moment dat ze het helemaal niet meer zien zitten maar tonen het niet. Dat hoeft ook niet, je hoeft niet voortdurend ‘helpend’ rond te lopen. Wel kan je op ieder moment ‘volledig aanwezig’ zijn. Op ieder moment kan je ‘open waarnemen’ (met al je zintuigen). Op ieder moment kan je een ‘juiste’ vraag stellen zonder op voorhand te weten wat het effect zal zijn. De Kunst van het vragen ligt in het ‘vragen’ niet in het ‘resultaatgericht willen helpen’.