Tagarchief: Relatie

Vraag van de week (3)

Welke vraag heb je nog nooit gehoord en zou best eens gesteld mogen worden?

Er worden honderden vragen gesteld, iedere dag. Toegegeven, je hoort veel adviezen en nog veel meer meningen en niet te tellen oordelen, maar goed, er klinken veel vragen. Toch zijn er vragen die niet worden gesteld.
Welke vraag werd volgens jou – in jouw situatie – nog nooit gesteld?
Je zult ze wellicht niet in een-twee-drie vinden. Geeft niet, neem de volgende dagen de tijd om goed te luisteren en vragen te voelen opkomen. De vraag die nog nooit werd gesteld is wellicht een heel eenvoudige, directe vraag. Meer dan waarschijnlijk is het een korte, bondige open vraag, to the point. Als ze klinkt valt de mond van je luisteraars open en wordt het stil.
Er zijn vele redenen die maken dat bekende vragen veel worden gesteld. Zoals bijvoorbeeld:
ze doen geen kwaad, ze doen geen pijn, ze breken geen potten, ze geven geen ongemakkelijk gevoel, ze wijzen niet op zaken die fundamenteel mis lopen, ze dwingen niet om extra na te denken, ze eisen niet dat er dringend concrete acties worden ondernomen, of iets dergelijks.
De vraagsteller stelt de vraag zonder zichzelf te impliceren, hij of zij kan buiten de zaak blijven staan. Op deze manier kunnen nog duizend vragen worden gesteld, bijvoorbeeld rond de klimaatwijzigingen.
In iedere context worden bepaalde vragen vermeden. En daar zijn goede redenen voor. Alles wat gebeurt verschijnt vanuit een reeks redenen. Iemand die één ‘oorzaak’ zoekt kijkt door een bril die bijziend maakt. Alles is ieder moment verweven in een groot netwerk aan gevoelens, gedachten, keuzes en acties van jezelf en van anderen. We zijn interafhankelijk en interactief met elkaar verbonden. Het is vruchtbaarder om in netwerken te denken.
Wanneer jij zo’n nooit-gestelde-vraag laat klinken zorg je misschien het eerste moment voor wat ongemak maar uiteindelijk werkt ze bevrijdend. Respecteer daarbij de regel: zorg dat je oogcontact hebt met de persoon aan wie je de vraag aanbiedt, voel een constructieve verbinding (zelfs bij stevig meningsverschil), stel de vraag duidelijk en zonder omwegen en … leg de vraag ‘in het midden’.* Eén juiste vraag kan jouw ‘wereld’ helemaal veranderen.

* Lees meer in: Hoe hou je een gesprek ‘in het midden’? → Korte teksten

Vraag van de week (53)

Wat is de laatste vraag die jij nog zou willen stellen aan iemand van wie je afscheid moet nemen?

Afscheid nemen is zelden prettig. Wat moet je nog zeggen, wat kun je nog vragen?
Wanneer het een definitief afscheid is weten we vaak niet meer wat gezegd en zeker niet wat gevraagd.
Wanneer is het goed om bij een afscheid nog even een vraag te geven aan wie vertrekt?
Een vraag waar niet onmiddellijk een antwoord op moet volgen. Misschien een vraag die nog een draadje legt tussen hier en ginder, tussen wat was, nu en later.
Een vraag bij de laatste handdruk, de laatste knuffel, op de luchthaven, op het perron?
Een vraag die je tussen de kleren in de koffer van de vertrekker stopt?
Een vraag die je met een kaartje nog nastuurt?
Zou je graag als vertrekker nog een allerlaatste vraag willen ontvangen? Om te koesteren op je reis? Kan een vraag op zo’n moment je wat troost bieden? Welk soort vraag is dat dan?

Vraag van de week (50)

Welke vraag proefde ooit zo lekker dat je bij de herinnering opnieuw de smaak in je mond proeft?

Woorden hoor je, dat is gewoon. Zinnen, en in dit geval vragen, hebben een klank, een toon, zelfs een melodie. Dit geldt voor alle sprekers, niet alleen voor mensen uit die streken waar men zangerig spreekt.
De wijze waarop je je vraag formuleert, de non-verbale aspecten van je communicatie, hebben (vaak) een grotere invloed dan de inhoud van je vraag. De toon waarop je iets vraagt, de snelheid waarmee je spreekt of net de traagheid, de stiltes tijdens het vragen, je lichaam dat ‘vraagt’ zonder dat je spreekt, het is allemaal ontzettend nuttig om je daar van bewust te zijn wanneer je de ‘juiste’ vraag wilt stellen.
Sommige mensen beleven kleuren bij woorden, klanken, zinnen en vragen.
Sommige mensen proeven woorden, klanken en muziek. Ze beleven die als een smaak in hun mond.
Je kunt dit oefenen. Je kunt bv. een woord of een korte zin op verschillende manieren uitspreken: traag, snel, luid, zeer zacht, op hoge toon, met een zware stem, enz.
Proef de klanken in je mond. Slik ze niet snel door, laat ze niet snel je mond verlaten, laat ze even in je mond rondhangen.
Ik oefen de klank, de kleur en de smaak van woorden met mijn kleindochter van twee door haar naam op verschillende manieren te laten klinken. Ze vindt dit geweldig leuk. Ze antwoordt op dezelfde manier of zoekt om met een eigen klank “Va” tegen me te zeggen. Op deze manier oefenen we tegelijk het luisteren, wellicht het belangrijkste aspect bij de kunst van het vragen.

Vragen laten een smaak achter in je mond. Vragen zijn een melodie. Vragen tonen een kleur. Herinner je je nog een vraag die heerlijk proefde, zo mooi klonk of zo kleurrijk verscheen?
Welke vraag was dat en wat in de vraagsteller zorgde voor die ervaring?
Op welke manier zou je zelf graag een vraag kunnen stellen?

Vraag van de week (48)

Welke pijnlijke vraag die je kreeg bleek achteraf te zorgen voor een constructieve kentering?

Niet alle vragen zijn op het eerste gezicht nuttig om te ontvangen. Dat geldt zeker voor vragen die erg pijnlijk aanvoelen wanneer je ze ontvangt. Je staat op zo’n moment niet te popelen om te mogen antwoorden.
Toch gebeurde het bij mij enkele malen dat ik achteraf vaststelde dat het wel belangrijk was dat iemand mij net die vraag stelde. Zelfs al stelde zij de vraag op een agressieve, niet-verbindende manier en op een voor mij ongelukkig moment bovendien.
Naast pijnlijke vragen kreeg ik lastige vragen die achteraf nuttig bleken.
Wat is jouw ervaring?
De kunst van het vragen bestaat er niet in om altijd ‘lieve’ vragen te stellen.
De kunst is evenmin om diegene aan wie jij je vraag aanbiedt tevreden te stellen.
Het hoort wél steeds bij de kunst om je eerst bewust te zijn van je intentie met het stellen van déze vraag.
Vervolgens is de opdracht om aandachtig aanwezig te zijn, de vraag in het midden te leggen* en alle tijd te laten aan de ander om de vraag op te nemen of niet en te beantwoorden of niet.
Wat telt is: wérkt de vraag en hoe wérkt ze? Aandachtig de ander waarnemen terwijl je de vraag stelt is de opdracht. Daarna zal je zoveel als mogelijk nagaan welk effect je vraag heeft, nu en op lange termijn (in de mate dat dit relevant is).
Het is niet omdat iemand aangeeft dat jouw vraag erg pijnlijk aanvoelt voor hem dat het geen ‘juiste’ vraag kan zijn, op dat moment.
Het stellen van confronterende vragen hoort bij de kunst van het vragen.

*Lees meer in: Hoe hou je het gesprek ‘in het midden’? → Korte teksten

Vraag van de week (47)

Welke vraag die een kind stelde deed je als volwassene op dat moment stil worden?

Het wordt soms als anekdote gezegd: “Kinderen zijn zo onschuldig dat ze rake vragen kunnen
stellen.”
Is dat zo? Heb je het zelf al eens meegemaakt? Wat was die vraag dan wel en wat waren de omstandigheden (de context) die er voor zorgde dat de vraag bij jou ‘binnenkwam’?
Was de vraag de belangrijkste factor of was het jouw innerlijke gemoedstoestand?
Soms kan een eenvoudige vraag een schot in de roos (in je hart) zijn zonder dat het zo werd bedoeld. De jonge vraagsteller heeft geen benul wat er zich afspeelt in jou. Hij stelt gewoon een eenvoudige, alledaagse vraag.
Wat valt er te leren?
Stel geen ingewikkelde vragen. Neem alvorens een vraag te stellen goed waar op verschillende niveaus: met je ogen, je oren, je hart en je buik(gevoel). Stop het onnodig denken en rationaliseren. Stop ermee je af te vragen of je wel een goede vraag stelt.
De kunst van het vragen stellen is vooral: de vraag waarnemen die bij de ander wil ‘geboren’ worden. Sommige kinderen voelen dat spontaan aan, als volwassene kan je dit opnieuw leren.