Tagarchief: Woordenwolk

Wat is het nut van een discussie over ‘feiten’?

Het grote voordeel van iemand die de termen ‘fake news’ en ‘alternative facts’ lanceerde, is dat er wat meer aandacht komt voor wat ‘feiten’ werkelijk zijn (zouden kunnen zijn).
Dagelijks hanteren we de term ‘feit’ of ‘gegeven’ alsof het om iets gaat dat zeker is, iets dat vast staat. Is dat zo?
Filosofen en wetenschappers houden zich er reeds lang mee bezig.
Vandaag roepen sommigen: ‘feiten’ zijn een creatie van de betrokkene zelf, indien we de discussie willen stoppen moeten we ‘evidence based facts’ verzamelen. Fact check
Je loopt er dan wel tegenaan dat er in jouw leven ‘persoonlijke feiten’ zijn die uiterst belangrijk zijn voor jou ook al kunnen ze nooit worden ‘bewezen’. Hetzelfde geldt voor ‘groeps-feiten’ die belangrijk zijn voor groepen, instellingen, bedrijven en politieke partijen.

Wat baat heb jij er bij om overwegingen te lezen die meer helderheid scheppen i.v.m. het fenomeen ‘feiten’ en je helpen om duidelijke keuzes te maken?
Op de pagina KORTE TEKSTEN heb ik een nieuwe tekst gepubliceerd:
‘Hoe je zelf ‘feiten’ creëert – Vier soorten feiten’.
Zoals steeds is het een tekst die helpt te onderzoeken (een Padvinder-tekst) niet een tekst die stelt wat de ‘waarheid’ is. Doe er je profijt mee.

‘Geven en nemen’ of ‘aanbieden en ontvangen’?

We gebruiken vaak woorden (en woordentaal) als een opeenvolging van definities. Het rationele heeft de bovenhand, ook als het inhoudelijk gaat over relaties. Dat zit in de wijze waarop we omgaan met taal/talen.
Hoe beleef jij woorden? Kan je woorden voelen, ruiken, proeven? De betekenis vind je in een woordenboek. De belevingen, het gevoel, de geur of de smaak zitten in de ervaring van de woorden. De belevingen zitten in het moment waarop de woorden zorgen voor verbinding, voor contact, voor een ‘klik’ in de relatie.
Hoe kan voelen, ruiken en proeven zich in woordentaal verschuilen?
Een voorbeeld om het praktisch te maken.

“Het leven is geven en nemen”

‘Geven en nemen’, het klinkt als evenwichtig, de zaken zijn in balans. Voelt dit altijd zo aan voor jou? Smaakt dat altijd aangenaam? Voelt het altijd aan als prettig?
Bij een aantal van mijn ervaringen liep het ‘geven en nemen’ niet vlot. Het smaakte bitter, ik voelde de neiging me terug te trekken i.p.v. naar de ander toe te buigen.
• Hij gaf me het ‘ding’ enthousiast. Nog voor ik goed en wel kon zien wat het was, lag het in mijn hand. Ik kon het niet meer ontvangen. Ik kon het ook niet meer beleefd weigeren. Het ‘ding’ voelde onaangenaam in mijn handen en ik moest het ‘terug-geven’. Ik deed het vriendelijk, maar dat vond hij uiteraard niet prettig.
• Toen ik haar de verrassing wilde aanbieden was ze me te snel af. Ze had het al genomen. Weg was het moment van ‘geven’ en ‘in ontvangst nemen’. Ze zei weliswaar “Dank je.” maar was niettemin weg met het doosje. Het was van haar, haar bezit nu, nog voor ik het haar kon geven en er een woordje uitleg aan toevoegen.
• Ze had zo’n behoefte aan een knuffel. Bij het afscheid wilde ik haar wel beleefd omhelzen maar nog voor ik voorzichtig mijn armen om haar heen kon leggen, nam ze me vast en kreeg ik kussen op mijn wang. Ze ‘nam’ de knuffel. Dat voelde voor mij zo tegenstrijdig.
• Hij was van plan het mij te geven, dat voelde ik wel. Zijn eerste gebaar toonde dat duidelijk. Toch kon hij het pakje niet loslaten, hij hield het stevig vast. Hij keek me even aan met een blik die zei: “Neem het maar.” Ik wachtte nog even, wou het wel ontvangen, dus vroeg ik na een tijdje: “Zal ik het van je overnemen?”. Na een stamelend “Ja … ja” liet hij het los. Hij had nog een flinke poos nodig om er afscheid van te nemen. Zo lief on-handig, zo on-handig lief.

In de woordenwolk rond de uitdrukking ‘geven en nemen’ (➜ het bericht ‘Je spreekt in woordenwolken’) hoor ik woorden als: direct, gericht, kordaat, beslist, ernstig, evenwicht, gelijk, boekhouding, balans, een op een, teruggeven, heen en weer, afspraak, conventie, berekend, uitgestippeld, hoger-lager, oordeel. 
Maar ook: een koekje van eigen deeg, oog om oog, vereffening, liquidatie, agressief, ongeduldig, spanning, strategie, macht, machtsspel.
‘Geven en nemen’ leeft in een wereld van ‘georganiseerd vertrouwen’.
In meerdere relaties zie ik zelfs de omgekeerde beweging: ‘nemen en geven’ en zelfs ‘VEEL NEMEN en weinig geven’.

“Het leven is aanbieden en ontvangen”  Voelt dit anders aan?

‘Aanbieden en ontvangen’ vindt plaats in het midden, tussen de partners van de communicatie. Wanneer je iets ‘aanbiedt’ toon je het eerst of leg je het zo neer dat het vrij kan worden opgepakt. Wanneer bij het aanbieden de ruimte in het midden echt open is, geef je de ander de mogelijkheid om te kijken wat er naar haar komt en de vrijheid om dat op haar manier op te pakken of niet. Zij hoeft het niet te op te nemen, zij is vrij.
Dat maakt aanbieden uiteraard spannend en het vraagt meer aandacht van jou. Je bent kwestbaar als aanbieder want het zou wel eens kunnen dat zij het niet ontvangt.
‘Ontvangen’ krijgt daardoor een groter volume, een felle kleur, een fijnere geur.
In de woordenwolk rond de uitdrukking ‘aanbieden en ontvangen’ zie ik woorden als: respectvol, geduld, ruimte voor ‘neen’, rust, langzaam, voorzichtig, gelijkwaardig, liefde, zacht, breekbaar, speels, onverwacht, spannend, vrij laten, kwetsbaar, empathie, doorgeven, onbaatzuchtig, ego-loos, ruimte, wijds gebaar, opkomende zon, de sluier weggeschoven, vertrouwen, veilig, onvoorwaardelijk.
Hoe voelt het voor jou om vanaf nu te zeggen: “Het leven is aanbieden en ontvangen.”?
Hoe ervaar je dan de relatie met de persoon aan wie je iets wilt aanbieden, geven, overhandigen, doorgeven?

Lees meer in ‘Wat is een woordenwolk?’ Korte teksten

Vraag van de week (20)

Welke vraag aan jou klonk als een ‘uitnodiging’ veeleer dan als een ‘vraag’?
Wat maakte het verschil?

Woorden zijn veel meer dan dozen van definities.
Niet iedere vraag is een ‘vraag’ en niet iedere vraag is een ‘uitnodiging’.
Wanneer voelde jij een uitnodiging? Welke ‘details’ maakte het verschil?
Wanneer is een uitnodiging helemaal open, vrij, aantrekkelijk?

Het ernstig gevolg van spelen met woorden

Tijdens een recente workshop ‘Woordenwolk’ beleefden de deelnemers de communicatieve kracht van speels omgaan met woorden.
Ieder begrip is altijd deel van een wolk met woorden die het gebruik van het begrip helder maakt. Een woordenwolk zijn die woorden die voor jou ‘logisch’ horen bij een begrip.
Bijvoorbeeld bij het begrip ‘schuld’ horen voor veel mensen de woorden onschuld, straf, eigen verantwoordelijkheid, boete, vergeving, spijt, enzovoort.
Meer lezen over de woordenwolk? ➜ Zie ‘Korte teksten’

Het verhaal van de workshop
De groep bestaat uit tien coachen en hun opleider. Ze ronden het traject af dat ze gedurende een jaar samen hebben gelopen.
We hebben afgesproken om één begrip te onderzoeken.
Hun eerste opdracht: kies het woord dat voor jullie vandaag erg betekenisvol is (ze hadden de keuze uit drie begrippen). Dit is op zich al speels-spannend want de drie woorden zijn voor hen belangrijk. Ze moeten twee woorden loslaten. Ze kiezen voor ‘loslaten’.
De tweede stap: neem een actuele, concrete situatie voor ogen waarin je het begrip ‘loslaten’ hebt gebruikt of waarin dit sterk aan de orde was. Maak het zo helder mogelijk, noteer de situatie met enkele steekwoorden.
Vervolgens: schrijf op een groot tekenblad dertig woorden als alternatief voor het begrip ‘loslaten’: kies synoniemen en woorden die het begrip mee vormgeven, kleuren en uitdrukken, woorden die voor jou verband houden met hoe jij ‘loslaten’ ervaart, noteer ook tegengestelde woorden want die geven mee reliëf, kies woorden die ‘loslaten’ versterken of verzachten, zoom in op details of zoom uit en overzie wat er bij ‘loslaten’ gebeurt, enz.
De groep is erg creatief en heeft op korte tijd deze opdracht vervuld.
Er hangen nu elf grote vellen papier aan de muur met op ieder blad dertig woorden.
Ik nodig hen uit om alles te lezen en stel hen vervolgens een aantal vragen.
De feiten: er is slechts één woord dat op vier bladen terugkomt (vrijheid), hier en daar zijn er nog woorden die op twee of drie plekken te vinden zijn. Er zijn bijgevolg driehonderd (!) verschillende woorden.
Het wordt snel duidelijk: ieder heeft een eigen wereld waarin ‘loslaten’ leeft, ieder blad vertelt een persoonlijk verhaal. Wil ik iemand kunnen begrijpen als zij over ‘loslaten’ vertelt dan is het nuttig om iets van haar woordenwolk te kunnen waarnemen (dat kan door de ‘juiste’ vragen te stellen). Ieder blad vertelt een levensverhaal. Een van de deelnemers zag in de woordenwolk van enkele collega’s hun biografie vertaald.
Tot slot bied ik hen ‘lichaamsbeleving’ als tweede taal aan: waar in je lichaam beleef jij ‘loslaten’? We overlopen al lopend en aandachtzaam (mindful) het lichaam van de kruin tot de voeten. Op deze wijze ervaren ze dat begrippen niet alleen in hun hoofd zitten maar op vele plekken van het lichaam én dat ze zich daar vaak erg verschillend uitdrukken.

De oefening ‘Woordenwolk’ is de opstap voor een aantal interessante stappen.
Wil je persoonlijke begeleiding of de oefening organiseren voor een groep, contacteer me:
francisgastmans@icloud.com